Onun gülüşü başka..
Özlemek ne kötü şey…
Seven insan vazgeçmez.
Önce hayaller ölür, sonra insan.
Sonuç; ben şair oldum sen şiir..
Ben, yine sana. ben, hâlâ sana.
Sonra bi gülümsedi, ben iptal.
En çok kokusu özlenirmiş.
Sonra dinle aynı şarkıyı, defalarca.
Hiç nefret ede ede sevdiniz mi?
İçinde sen olan her şeyi sevdim ben..
Sen benim ait olduğum yersin..
Gece olunca bir sessizlik, sensizlik..
Bana kimse değil, sen lazımsın..
Gülünce nasıl seviniyorum güldün diye..
Seni anlatıp duruyorum insanlara.
Yanacak canım kalmadı benim.
Hani canının içi, her şeyindim?
Her şey neye layıksa ona dönüşür.
Olduğu kadar, olmadığı kader.
Önemsedikçe yitirdiğim insanlar var.
Yeniden yaşamak istediğim anlar var.
8 milyar gülüş varken, seninki favorim.
Meğer herkese böyle gülüyormuş, yazık.
